De herinnering aan mij

Hakken schuren
voeten slepen
volgen lijnen in het hout

het patroon van levensringen
die een oud verhaal bezingen
aanzet tot beweging geeft

de cirkel leidt een pirouette
en voltooit daarmee de dans
en gelijk het repertoire
die ze in de dansvloer stanst

de fijne krasjes in het lak
zijn er nog niet afgesleten
ook de passen niet vergeten
waar het hout reeds is gespleten

telkens als het lied weerklinkt
en in echo’s door het ruim
en de leegte wordt geleid
wordt geschiedenis gegrift
in wat eens was geplaveid

maar waar nu het verf verkrijt
en in poeder door de lucht
van de ruimte
wordt verspreid

“ik probeerde het te pakken,
want ze leek eerst zo dichtbij”

De herinnering aan mij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *