Symbool

Struinend door vochtig mos en fonkelende stenen wil ik reiken naar het allerhoogste. De toekomst is me beloofd. Ik heb het volste vertrouwen. Zoek naar vertalingen die deze wereld laat horen, het lijkt in nergens op wat het eigenlijk is. Mijn hand wil reiken achter het gordijn, in volle overtuiging met tastbaar bewijs komen, onverbloemd en onomwonden. Verblind, door onzichtbare magie die mijn ogen doet sprankelen en stralen. Laten we het een oude belofte noemen.

Antwoorden blijven komen in de vragen die er gesteld worden. Telkens opnieuw als ik mijn voeten verplaats. Elke uiting is er één van een diepere aard. De zucht, het onbeduidende woord, het op de tast zoekend naar de losse bladeren in het donkere woud. Elk zijn eigen verhaal. Het labyrinth in de geest dat doorleefd is, lijkt hier niet te kunnen aarden in deze vochtige grond. In de verte klinkt het zoete getsjirp van een vogel, opgaand in de elementen van deze wereld.
Vuur, brandt hoog en verlicht mijn zicht opdat de lucht zich niet verder verdicht en open breekt achter deze ondergaande zon, bleef ik in mezelf herhalen. Mijn benen strekken zich en ik ga wandelen, gericht op de horizon. Illusies doorbreken mijn strakke blik, ogen die zich hier en daar te neder slaan in striemende regen en wind. Het deert in deze wandel steeds minder. Het licht wordt helderder.

Uiterlijk gehavend, innerlijk in een ander licht. Alles wijst op mijn eigen beleving. De sleutel die hierin ligt, kies ik zelf. Ik schrik wakker tot ik een auto voorbij hoor razen. Waarom toch die haast, in mijn achterhoofd. Staat diegene wel stil om te zoeken naar de vertalingen die er overal zijn, waar je ook maar kijkt? Wind suist langs me heen. Terwijl ik naar huis loop, laat het vochtige gras zijn antwoorden eveneens ontsnappen. Ik adem in- en uit..zonder twijfel, opgaand in de elementen terwijl het zoete getsjirp naklinkt in mijn oren.

Stilte

De leegheid
Blootgelegd
Van zijn jas ontdaan
Laat een diepere laag zien
Dan het zout alleen
Dat achterblijft op mijn huid
Bijtend en zoekend
Een weg naar binnen
Licht, doorschijnend
Vaag bekend
Ketens doorgeknipt
Drijvend zonder ballast
Gedimde lichten
Bakens die vervagen
Kabbelend water, in stilte

Groen

Fluisterend en stemmig
Ritselend in bladeren
Traag groeiend kruid
Worstelt zich richtend naar het licht

Een verhulde zegen
In stille donkere hoeken
Waar onderhuidse tekenen
Verder vervagen, diep in het bos

Krakend van leven in het duister
Ontvouwt zich glanzend groen
Breekt zicht uiteindelijk vrij
Vanonder het dorre bladerdek

Blanke pit in vol odeur
Hoofd hoog in weidse vlakten
Door wind geraakt en beroerd
Spruit nieuw loof zich verder voort

Zeevruchten

De wereld is raadselachtig.
In mijn onwetendheid bestook ik mezelf soms met vraagstukken waar ik geen antwoord op weet. Verspilde moeite, lijkt soms achteraf. Voorzichtig probeer ik het van me af te laten glijden, wil mijn hoofd er niet meer over breken.
Ik ga rustig op bed liggen en probeer mezelf te ontspannen. sla een
geblokte, wollen deken over me heen, vastberaden om me te begeven naar een andere wereld. De wereld van mijn eigen gedachten en fantasieën. De meest kleurrijke wereld van allemaal.
Bij elke kleine beweging die ik maak voel ik de deken zachtjes over mijn lichaam glijden. Het geeft een prettige warmte af. Mijn ademhaling wordt rustiger en dieper. Alles om me heen vervaagt; het geluid in de verte deert me niet meer. Voorzichtig glijd ik verder af en ik laat me helemaal gaan.
Ik waan me op het strand, aan de zee. Een zeemeeuw die vlak langs me heen vliegt verrast me. De zilte geuren van de zee prikkelen mijn neus en de wind streelt voorzichtig mijn gezicht. Ik volg de meeuw de verte in en ben onder de indruk van hoe de vogel zich, zonder enige verdere inspanning, gracieus laat meenemen door de wind.
Gefascineerd door het water laat ik mijn ogen meedeinen
met de zacht rollende branding. Het lijkt alsof ik me met de zee verenig. In het staalblauwe water schittert iets wat mijn aandacht trekt. Maar op hetzelfde moment dat het oplicht is het net zo snel weer verdwenen. Het is een wonderbaarlijk verschijnsel. De nieuwsgierigheid in mezelf laait op en ik voel
de kracht in mijn lichaam groeien. Het besef van mijn zintuigen is extra sterk. Alles lijkt ineens controleerbaar. Mijn nieuwsgierigheid doet mijn kracht groeien en mijn wil laat mijn lichaam gehoorzamen. Ik bezit een verbazende kracht. Het lijkt alsof alles mogelijk is.
De schittering in het water dat een spectrum aan kleuren geeft, is
overweldigend. Magisch, bovenwerelds! Wat gebeurt er?
Plots zweef ik over het water. In een normale situatie zou ik mijn eigen ogen niet geloven, maar het lijkt nu alsof ik nooit anders heb gedaan. Ik wil zo graag naar de plek toe die mijn aandacht trekt en het gebeurt. Ik concentreer me volledig op de schitterende kleuren die langzaam naderbij komen.
Wat is het dat ik zie? Een mens? Wat voor een creatuur is het?
Als ik nog maar tientallen meters van de plek verwijderd ben, voel ik mijn hart kloppen in mijn borst. Elk moment kan de schittering weer opduiken. Het water borrelt en schuimt. Plots mag ik aanschouwen wat ik hoopte te zien. Mijn mond valt open van verbazing. Het is een uitzonderlijk mooi gezicht. Ik wrijf in mijn ogen, want
ik weet niet meer of dit werkelijkheid is of een droom. De gedaante van een vrouw is voor mijn voeten verschenen. Maar het is geen mens. Haar bovenlichaam is van een goddelijke schepsel, versierd met de mooiste tekeningen en weelderige, paarsgekleurde vinnen sieren de indigoblauwe schubben van haar visachtige
onderlichaam. Met grote, wijd open staande ogen staar ik haar aan. Mijn adem stokt van de adembenemende aanblik van schoonheid, een bovennatuurlijke schoonheid. De wind speelt door haar hoogblonde lokken en een glimlach straalt op haar
gezicht. Als ik in haar prachtige, waterige, donkerblauwe ogen kijk, word ik overspoeld door een golf van iets wat ik nog nooit gevoeld heb; oprechte liefde. Het treft me intens diep. Niets kan ik nog uitbrengen.
Ineens begint ze te spreken zonder waarneembare bewegingen te maken met haar zilverblauwe lippen. Toch versta ik haar luid en duidelijk. “Kom, ga mee”, fluistert ze, “Kom mee naar mijn wereld…”
Haar stem klinkt mij als muziek in de oren en daarom aarzel ik geen moment. Met onbesproken toestemming neem ik haar zachte hand vast en samen verlaten we deze plek.
Ik word met ongekende snelheid meegenomen de zee in. Het rijk waarin ik terecht kom is buitengewoon fabelachtig. De fonkelende zeesterren die gemoedelijk in het water met de stroming meedeinen, lijken bijna licht te geven. Kom tot het besef dat de elementen van de natuur totaal geen invloed op me hebben. Gedachten glijden even snel van me af als dat ze in me opkomen. Het is een bevrijdend gevoel. Enige twijfel begint in me te groeien. Het is een raadsel waarom de meermin me hier naartoe heeft gebracht. Vele vragen borrelen in me op. Waarom heeft ze zich aan me laten zien?
Mijn gedachten worden door de meermin feilloos opgepakt en begrepen. Verdere uitleg lijkt niet nodig. Als ze begint te spreken is het alsof me opnieuw de adem ontnomen wordt. De lieflijke klanken die uit haar mond komen werken bijna helend. Ik voel me zo licht als een veer en lijk wel herboren. De omgeving ervaar ik als mezelf, het water is mijn lichaam en mijn lichaam is het water. Alles wat ik uitstraal wordt met dezelfde intensiteit beantwoord.
Alles lijkt door me heen te vloeien. De intensiteit van alle schepsels in deze wereld kan ik begrijpen, en wat nog mooier is, zelfs ervaren. De goedheid die hier heerst, het vertrouwen en de overgave aan het hogere is een deel van mij geworden. Datgene is wat ik altijd bij me zal dragen. Met diepe overtuiging kan ik zeggen dat de hemel bestaat. Als er engelen zijn in deze wereld, dan is het
hier. Stralend van het geluk, dat ik dit mee mag maken, kijk ik recht in de waterige ogen van de meermin. Ze zijn oogverblindend. Voldaan kijkt ze naar me en voelt dat mijn innerlijke puzzel zich langzaam begint op te lossen.
“Begrijp je nu waarom je hier bent?”, vraagt ze terwijl ze haar beide armen opheft. “Dit geschenk was nodig”, vervolgt ze met haar gouden stem, “Onze wereld en jouw wereld zijn gescheiden door een ragfijne sluier, maar tóch verbonden. Alles is één, dit heb je mogen ervaren. Je was er klaar voor, wij waren er klaar voor. We hebben jou gekozen als medium. Gaat heen, verwoordt en verkondigt dat de hoop nooit verloren mag gaan. Liefde, geluk en een betere wereld liggen om de hoek, wachtend om weder gevonden te worden. Want onthoudt,
wij zullen er zijn, altijd.”
Met een diepe zucht word ik wakker. Warme zonnestralen vallen mijn kamer binnen. Ik kijk op en staar naar buiten. De twinkelingen in mijn ogen moeten duidelijk zichtbaar zijn. Ik kleed me aan en ren naar beneden. Ik pak het schrift dat ik jaren geleden eens heb gekocht uit de onderste lade van de boekenkast, en neem met vulpen in mijn hand plaats aan de tafel. Onverstoorbaar begin ik te schrijven; eerst heel rustig, daarna steeds sneller. Het lijkt als vanzelf te gaan. De tijd tikt ongemerkt voort. Plotseling valt de pen uit mijn hand. Ik kijk op het papier en bezie de laatste zinnen die ik geschreven heb: “Wij zullen er zijn, altijd.” Mijn gedachten worden verstoord doordat ik in de verte het krijsende geluid van een meeuw hoor, dat duidelijk waarneembaar boven het fluitende geluid van de wind uitsteekt.
In een roes scheur ik de beschreven vellen uit het schrift en loop naar de kelder om een lege fles te pakken.Vluchtig rol ik het papier op en schuif dit kundig door de smalle flessenhals.
Bovengekomen gris ik mijn autosleutels van het dressoir en loop naar de parkeerplaats.
Op de snelweg staar ik voor gedachteloos me uit. Er weerklinkt een stem in mijn hoofd. “Jij bent ons medium”.
Hierna lijken er minuten voorbij te gaan zonder dat ik het me realiseer. Plots zie ik in de verte de zee naderen, en ben op de plek van bestemming. Ik stap de auto uit en ren het strand op. In mijn haast struikel ik bijna over mijn eigen voeten. Het losse zand waarin ik loop, waait achter mij op door de straffe wind.
Een zilvermeeuw scheert rakelings achter me langs. Beduusd staar ik over de grijze zee die koud en kil voor mijn voeten ligt.
Maar als ik verder door kijk naar de horizon, zie ik het oranjerode schijnsel van de zon, dat me innerlijk verwarmt.
Het moet maar zo zijn, denk ik bij mezelf en met een ferme zwaai gooi ik de fles in zee, zodat de door mij verkregen wijsheid de mensheid bereikt als deze er klaar voor is.
Weemoedig kijk ik naar de zee. In de verte zie ik iets schitteren.
Voorzichtig vormt zich een glimlach om mijn mond.

Leef

Jaren geleden droomde ik een toekomst die was gestoeld op het dagelijkse leven zoals het was, zelf nog kind. Het vergaren van leuke dingen en plezier ervaren waren mijn dromen van dat moment. Die dromen werden vervuld en nieuwe kwamen ervoor in de plaats.

Verliefdheden, het pad van de puberteit, verweven met de stem van diepe dromen volgde ik verder, de weg naar volwassenheid. De stem die ik bij me droeg vertelde me altijd hierin te blijven geloven. Waar die klanken vandaan kwamen was me altijd een raadsel. Al die dromen, gevaarlijk, mooi, heftig, soms onwerkelijk, waren allen verweven met een fantasiewereld die moeilijk met de werkelijkheid te realiseren bleek. Maar dat maakte het niet minder levendig. Mijn geest bleef het kind behouden dat hierin niet opgaf.

Weidse werelden waren er te creëren, verweven met onzichtbare energieën, even werkelijk als wat er alleen met je zintuigen te beleven valt. Het gaf vluchtige beelden, flitsen van de toekomst, maar ook van het verleden. Noem het visioenen. Geheimen werden ontrafeld en mysteriën losten zich op. Wereldse dromen staken eveneens de kop op, en plezier neemt het roer hier over.

De stem van het kind drijft langzaam, naar de achtergrond en laat nog zelden, vaag zijn gezang horen. Gevangen in een web van overvolle indrukken en plicht, sleept het zich voort over het hobbelige pad waar diezelfde dromen alleen nog ver voorbij de heuvel lijken te bestaan. De zon gaat langzaam maar zeker onder, gekoeld in het ijzige water van het alledaagse bestaan.

Dromen vervagen wederom en maken nu plaats voor meer realistische beelden die hun eigen kracht en waarheid hebben. Rechtop en onveranderlijk. Ze vervangen eerdere illusies en drogbeelden. Hun lied klinkt weer als nooit tevoren en opent opnieuw mijn ogen voor de mystiek van alledag. Laat de gewone wereld vervagen tot een nieuwe plek die zich stilaan verweeft met een aloude waarheid.

Elke nieuwe dag met zijn eigen gezang. In de verte zie ik kinderen. Kinderen die eveneens luisteren naar die innerlijke dromen. Laat de wolken de wolken totdat de zon weer opkomt en je opnieuw een toekomst droomt, verweven met oude dromen die waarheid werden en nieuwe dromen die weer waarheid blijken. Leef.