opstandig bloed

een paar druppels
opstandig bloed
stromen door m’n aderen,
spelen af en toe op,
laten me dingen doen
die ik niet van mezelf
had vermoed

ze dwingen me
niet alleen
te denken wat ik
ergens van vind,
dat echter ook te zeggen
zonder omwegen,
recht in je gezicht

als je klein bent

als je klein bent
denk je slechts zelden
aan ‘later’
het hier en nu is alles
waar je aan denkt,
wat voor je telt

nu zovele jaren later
denk je daar nog wel
eens aan terug
en mist node die tijd
van onbekommerdheid
en van geluk

 
 
 

zelfverachting

 

welhaast moeten smeken

om iemands vriendschap

hoe laag kun je zinken

in uiterste zelfverachting

 

terwijl je drommels

goed weet dat zoiets

als geven om een ander

in ’n waas

 je vervaagt

in m’n herinnering,

m’n liefste

’t is al zo lang

geleden inmiddels

dat ik je voor ’t laatst

onverwacht tegenkwam,

maar jij deed

alsof je me niet zag

de rest van die dag,

zo staat me bij,

beleefde ik in ’n waas

totdat ook dat gevoel

oploste in de nacht